میلگرد آتش پاد و حرارتی در عرشه فولادی

مسلح کننده های بتن عرشه فولادی

به طور کلی بیشترمسلح کننده ها در سقف های عرشه فولادی برای جلوگیری از ترکهای بتن سقف و همچنین افزایش مقاومت سقف عرشه در برابر حریق استفاده می شوند دراین مطلب به طور کامل به بحث میلگرد آتش پاد و حرارتی در عرشه فولادی خواهیم پرداخت .

۱. مسلح کننده های کنترل ترکهای حرارتی :

این مسلح کننده ها باید توسط یکی از روشهای زیر تعیین گردند.

الف: استفاده از میلگرد یامش آماده با حداقل مساحت ۰/۰۰۰۷۵ برابر سطح بتن روی عرشه (در آیین بتن ایران برایدالهای با ضخامت کمتر از ۱۰۰۰ میلیمتر که شامل عرشه نیز می شود ۱٫ برای میلگرد آجدارs220s300s350  میزان ۰/۰۰۲ و ۲ .میلگردهای آجدار s400 و شبکه های جوش شده صاف یا آجدار میزان  ۰/۰۰۱۸ ۳٫ برای میلگردهای آجدار s500 میزان ۰/۰۰۱۵ نسبت به سطح مقطع کل بیان شده است)

ب: اجرای بتن مخصوص براساس ASTMC1116-TYPE I  دارای الیاف پلیمری ماکرو و منطبق با ASTM D7508 با حداقل مقداری که توسط تولید کننده تعیین میگردد که نبایدکمتر از ۲/۴ کیلوگرم در هر متر مکعب بتن باشد.(در صورت استفاده از الیاف پیشنهادمی گردد طراح ملاحظات ACI 544.3R را در مشخصات پروژه وارد نماید.

 توضیح : بتن هایی که باسیمان پرتلند ساخته می شوند درست پس از بتن ریزی کاهش حجم پیدا می کنند . وقتی این کاهش حجم  به وسیله قالب بندی یا هر روش دیگری محدود می گردد ترک ها در سقفها ایجاد می گردند. استفاده از نوع و مقدارمناسبی از مسلح کننده ها حرکت ترکهای حرارتی را کنترل می نماید و سبب می گردد که به جای ایجاد تعداد کمی ترکهای بزرگ ترکهای ریز ولی به تعداد بیشتر در سطح بتن ایجاد گردد. حتی در صورت داشتن بهترین طراحی و اجرای مناسب ، نمی توان از بروز ترک بر روی سقف جلوگیری کرد و مجریان محترم باید کارفرمایان را در این ضمینه راهنمایی نمایند که تولید تعداد ترک طبیعی می باشد. به طور کلی عوامل متعددی از جمله نوع سیمان مصرفی ، نوع و اندازه سنگدانه ها ، میزان آب ، نسبت آب به سیمان ، مسلح کننده ها م مقدارشان ، شرایط آب و هوایی و دمای محیط در ایجاد ترک موثر می باشند. پیشنهاد می گردد به دلیل کاهش نسبت آب به سیمان بتن مصرفی از روان کننده های  مجازدربتن استفاده شود.

 اگر چه ایجاد ترک در بتن حتمی است ولی جاگذاری و اجرای مناسب مسلح کننده ها باعث کاهش عرض ترکها می گردد.با توزیع کرنش های ناشی از کاهش حجم ، ترکها نیز توزیع شده به نحوی که تعداد زیادی از ترکهای باریک به جای ترکهای بزرگ ایجاد می گردد. با ملاحظات اضافی طراح می تواند ابعاد و تعداد ترکها را محدودتر نماید. ملاحظات خاص در طبقاتی که دارای کفسازی انعطاف پذیر نیست باید رعایت گردد.

 به دلیل اینکه سقف های عرشه به طور معمول به صورت تک دهانه طراحی می شوند ترکها ممکن است در بالای تکیه گاهها ایجاد شوند. این ترکها در نواحی لنگر منفی دالها (روی تیرها ) معمولا اهمیت ندارند مگر اینکه سقف بدون کفسازی باشد و یا کفسازی انعطاف پذیر نباشد. عرض این ترکها با استفاده از روشهای زیر می تواند به حداقل برسند.

۱٫ توجه به اینکه بارهای اضافه ای در وسط دهانه ها در حین اجرا وارد نشود.

۲٫ از عرشه های فولادی سختتر استفاده شود. ( گام یا ضخامت ورق بیشتر)

۳٫ طول دهانه عرشه ها (دهانه آزاد تیرها یا تکیه گاه ها ) کاهش یابد.

۲٫ مسلح کننده مقاومت در برابر حریق:

طراحی عرشه باید الزامات مقاوت در برابر حریق را درطراحی سقفهای مرکب در نظر بگیرد.

الزامات حریق ممکن است حاکم بر مقادیر مقاومت و جرم حجمی بتن باشد. به طور کلی برای مقاوت در برابر حریق بر اساس فاصله دهانه آزاده دهانه ها و ضخامت بتن از میلگردهای موسوم به آتش پاد در سایزهای ۱۰ تا ۱۴ در داخل گامهای ورق عرشه به صورت طولی استفاده می گردد.

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *